Cztery dni, 29 warsztatów tańca, 8 spektakli, 6 paneli dyskusyjnych, 1 prezentacja strony internetowej poświęconej fotografii tańca, 18 ekspertów merytorycznych, 6 moderatorów, 35 panelistów – te liczby nie obrazują całości, bo Kongres to przede wszystkim ludzie, reprezentanci całego środowiska tanecznego w Polsce: twórcy i wykonawcy, nauczyciele, badacze i krytycy, kuratorzy i pasjonaci, organizatorzy i wolontariusze.
Finał wydarzenia odbył się 26–29 września 2020 roku w Warszawie, ale II Kongres Tańca rozpoczął się już pod koniec 2019 roku od uruchomienia anonimowej ankiety, która pozwoliła na zdiagnozowanie tematów, o których warto rozmawiać podczas Kongresu. Drugim etapem przygotowań były otwarte konsultacje społeczne, które początkowo miały odbyć się w 7 miastach. Czas pandemii przeniósł je do świata wirtualnego i zgromadził ludzi z całej Polski, którzy chcieli rozmawiać i szukać rozwiązań dla tańca w Polsce. Efektem prac grup roboczych, które spotkały się podczas konsultacji społecznych, jest raport pokazujący, z jakimi wyzwaniami mierzy się na co dzień środowisko tańca. Problemy te stały się tematami paneli dyskusyjnych II Kongresu Tańca.
Ostatnim etapem konsultacji kongresowych było zaproszenie grupy 18 ekspertów, którzy wspólnie uporządkowali cele, uszczegółowili tematy każdego panelu dyskusyjnego oraz zarekomendowali panelistów. Spotkanie ludzi tańca w Muzeum POLIN było podsumowaniem dotychczasowych rozmów, które umożliwiają realny początek zmian niezbędnych dla tańca.
Panele dyskusyjne II Kongresu Tańca pokazały, jak ważna jest ta sztuka dla nas jako społeczeństwa, które chce się rozwijać. Konieczna jest jego popularyzacja i promocja, rozwój badań nad tańcem, programów kuratorskich dla tańca, zmiany w edukacji tanecznej i szerokie upowszechnianie tańca. To obszary, nad którymi musimy wspólnie pracować. Wielokrotnie podkreślano silną potrzebę szkoleń dla menadżerów i producentów tańca, wprowadzenie kursów mistrzowskich dla młodych choreografów czy zaopiekowanie się tancerzem jako twórcą, który musi mieć wiedzę z zakresu prawa autorskiego i możliwości finansowania jego projektów. Konieczne jest też zrzeszenie się badaczy i krytyków tańca oraz zapewnienie im przestrzeni do pracy za pośrednictwem chociażby stałego i regularnego czasopisma tanecznego, które poświęcone będzie sztuce tańca.