I Kongres Tańca zorganizowany przez Instytut Muzyki i Tańca w dniach 27–29 kwietnia 2011 był pierwszym tego rodzaju wydarzeniem w historii tańca w Polsce. Kongres okazał się przede wszystkim narzędziem diagnozy obecnego stanu tańca i warunków uprawiania tej sztuki w Polsce.
Padły na nim istotne postulaty i deklaracje (nie zawsze, niestety, spełniające oczekiwania uczestników), a dyskusje i debaty niejednokrotnie trwały jeszcze długo po zakończeniu oficjalnych obrad. Dzięki temu spotkaniu zarysowana została mapa tańca, obejmująca najważniejsze obecnie ośrodki i aktywnie działających artystów, oraz nakreślone zostały zarówno idealne, jak i realistyczne kierunki rozwoju tej sztuki w Polsce. Tematy poruszane w wystąpieniach i dyskusjach koncentrowały się wokół kilku esencjalnych problemów, których omówienia czytelnik znajdzie w zamieszczonych tutaj tekstach wystąpień i w raportach. Każdy z rozdziałów defi niuje największe bolączki dotykające obecnie twórców, pedagogów czy też krytyków i odbiorców, wskazując również możliwe rozwiązania. Podsumowaniem i swoistą diagnozą ogólną są wypracowane przez kongresowiczów postulaty, jakie przedstawione zostały w ostatnim dniu obrad – a zarazem w Międzynarodowym Dniu Tańca – Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego Panu Bogdanowi Zdrojewskiemu.
Poza wymiarem historycznym spotkania i dokonaniem pierwszej tak pełnej diagnozy stanu tańca w Polsce, Kongres przyniósł także rozczarowanie – związane z bardzo niewielkim udziałem władz samorządowych w obradach. Tymczasem niemożliwe jest mówienie o rozwoju tańca bez wsparcia nie tylko ze strony ministerialnych, ale przede wszystkim lokalnych struktur władzy.
Miejmy nadzieję, że kolejny Kongres będzie spotkaniem nie tyle diagnostycznym, ile operacyjnym i że spotkają się na nim urzędnicy wszystkich szczebli, odpowiedzialni za realizację polityki kulturalnej, z gronem osób, bez których powyższe pojęcie byłoby puste.
Niniejsza publikacja przypomni niedawnym uczestnikom Kongresu atmosferę dyskusji i główne problemy w nich poruszane. Czytelnik znajdzie tutaj zarówno bardzo niekiedy osobiste wypowiedzi twórców czy badaczy tańca, jak również chłodne analizy sytuacji zawodowej czy też infrastrukturalnej tańca.
Dla wszystkich – także tych niezwiązanych z tańcem – niniejszy zbiór pokongresowy stanie się jednym z podstawowych, jeżeli nie jedynym, źródłem wiedzy o warunkach uprawiania sztuki tańca w Polsce, jej głównych aktorach i zmianach, jakie dokonały się od czasów transformacji ustrojowej.